Domingo 1 de maio de 2005
Maymont Park en Richmond
Hoxe amenceu a chover pero logo quedou un bo día.
Fomos os arxentinos, Cris e máis eu a Richmond en Virxinia. Fomos ao parque de Maymont, unha antiga casa de plantación que o dono cedeu para disfrute da xente. A entrada é gratuita anque admiten doazóns. O parque ten a casa e os edificios auxiliares cunha mostra de carruaxes, un graneiro de pedra e un pombal. Logo hai un terreo grande e ondulado con árbores vellas e enormes, un xardín xapones e outro de tipo italiano con escalinata de pedra e pérgola. Tamén hai unha granxa con cabras, ovellas, vacas, galiñas, coellos e un fariñote pequeno. Hai tamén un acuario con peixes do río James e tartarugas e lontras e unha exhibición de aves nocturnas e morcegos. Todo está ben presentado e con explicacións acerca do río e o seu aproveitamento. E logo, ciscados aquí e acolá, hai recintos con animais coma cervos, bisontes, raposas, un lince americano, un oso e aguias e avutres.
Iso, que está ben montado e dá para pasar un par de horas boas e máis co día que fixo e nesta época que hai moitas flores e están as árbores tan verdes.
Do parque fomos ao centro da cidade que estaba con case todo fechado ( aquí nos fins de semana os centros das cidades están mortos ).
Xantamos nunha cervexería que fan a cervexa eles mesmos e, anque cara, é moi boa.
Despóis queriamos ir ao museu de Edgar Allan Poe pero xa ía pechar, así que baixamos á beira do río James. No río había unha exhibición con música e tenderetes pero cobraban dez dólares por persoa e non entramos.
Cruzamos o río por unha ponte peonil que está enganchada por baixo dunha ponte para tráfico rodado. E na outra ribeira seguía un paseo do que fixemos só un anaco. Nesta parte do río había rápidos e xente facendo rafting e kaiak. Estes rápidos chámanse Hollywood Rapids.
E este foi o día en Richmond: con boa compaña, un tempo agradable e unhas boas camiñadas.
Maggie, Gustavo, Ines e o Pichu en Maymont, Richmond VA
posted by acedre @ 7:56 PM 0 comments 
Luns 2 de maio de 2005: volta ao choio
Hoxe volvín a Revlon despóis de case dúas semanas de ” vacacións “.
A xente recibiume sen grandes alegrías, coma se levase eu unha fin de semana na casa.
Emma, a big black lady, díxome: Pedro, you run the label in 2810, sen dicir bós días nin welcome nin nada. Esta muller é a miña encargada e é alta e gorda que mete medo. Segundo parece ten un bó corazon pero poucas veces o demostra.
Tocoume traballar con Phillip, Lisa, Rosi, Vivian, Tamy, John Paul, Katherine, Norma, Tammy, Vernita, a compañeira que non lembro o nome e Tim. Tommy era o machine operator.
Fixemos pós para a cara e botamos todo o día aí. Eu era quen puña o ritmo que estou etiquetando as caixiñas. O choio foi aburrido e a etiquetadora ía mal que saltaba unha caixa e na seguinte caixa puña dúas etiquetas.
E agora vou describir a xente antes de que a esqueza.
Abrindo as caixas estaba o Phillip que é branco de 23 anos e botou o día a imitar a Donald Trump en ” The apprentice ” dicindo: You’ re fired. É bó rapás. Esta carequiño e conta ata dez en español e chama loco a todo o mundo. Gústalle o baloncesto anque é baixiño, os xogos de ordenador e os ATV, as motos de catro rodas para ir polo monte ( non sei como lles chaman na terriña ).
Tamén abría caixiñas Lisa que é de Arizona e ten familia que fala cajun en Luisiana. O home dela sabe pidir cervexas en español. Eu non a coñezo moito.
Rosi é arxentina e fala con todo o mundo. Está casada cun encargado de área de orixe húngara de nome Atilla…vaia nome !. Rosi puña os algodóns para espolvorexar.
Logo estaba Vivian, unha negra alta e cunha cara de mala de película que me dixo un día que eu me parecía a Arnold Schwarzeneger e eu díxenlle que non me gustaba e ela dixo que tampouco lle gustaba a ela, ou sexa, chamoume feo coma non quere a cousa. Ela baixaba a tapa que cobre o algodón e esta tapa recibe un pegotiño de pegamento que pega o cake á caixa.
A seguinte é Tamy que é branca e gorda e puña os cakes que é como lle chaman ao producto en si. Non fala moito e traballa ben. Non sei que idade ha de ter. Aquí é difícil adiviñar a idade da xente.
Logo estaba John Paul que é un señor moi maior ( aquí a paga do retiro non dá para moito ). Estaba controlando que o producto non teña lixos nin cousas raras. El sabe que hai un rei en España e cando pode bota unha moneada que parece o dono do Pedrochosco da empresa. El é o primeiro que o pilla cando pasea pola fábrica despóis de xantar.
Metendo as caixas en estuches plásticos había tres mulleres. A primeira é Katherine que é Vietnamita e calada e moi traballadora. Despóis esta Norma que se me semella á nai dun amigo de Torneiros. É tranquila e fala con todo o mundo. Despóis vén Tammy que un cuarto de hora antes dos descansos bota unha carreiriña ao baño que me lembra os hipopótamos cando saen da auga do gorda que está. É boa persoa anque algo parada no choio ( ten que manter o tipo, non ? ).
Ao final está Vernita, unha velliña que foi guapa e que ten frío sempre e leva roupa que me lembran os anos cincuenta.
Tamé está a compañeira que é vella ( non tanto ) e non se leva moi ben con outra xente.
Tim estaba paletizando e é un negro novo por Staffmark que o toma todo con moita pachorra.
Tommy, o ” opereiro ” traballa todo o tempo e fai bromas e pégalle sustos ás mulleres facendo ruído de tiros…
E así é algunha xente de Revlon.
Mañá conto máis.
Duas cousiñas
Felicidades para tódalas nais e tódolos traballadores. E no caso que coincidan as dúas cousas pois iso, dobre felicitación.
Outra cousiña, a vella que traballa con Vernita é Nancy, coma a moneca.
posted by acedre @ 7:57 PM 0 comments
Martes 3 de maio de 2005
Máis xente de Revlon
Aquí estou de novo.
Fun ao choio e tocoume a mesma liña de traballo. Cambiou a xente que abría as caixiñas que hoxe foron Cecelia e Ernestine. As dúas son negras e están falando sempre. Cecelia pregunta por Toño sempre e dá moitas apertas a todo o mundo. A min acórdame os Teletubbies: Unha aperta forte !. Tamén ri en alto por calquera cousa e é unha alegría onde queira que estea.
Ernestine é leda tamén e é outra velliña cunha voz moi fina. Ía mercar unha casa pero foi un timo e o constructor marchou cos cartos da xente e ela quedou sen cartos e sen casa e agora está alugada en Manson no condado de Warren. Cecelia tamén vive no condado en Arcola onde viven moitos dos indios do condado.
Logo mandaron a xente para outra liña e eu traballei con Vicky, unha negra baixiña e moi gorda que non fala case nada. Estivemos aí ata a hora de saír: as tres e media; metendo cakes nunha caixa.
Hai un taboleiro de anuncios onde poñen fotos da familia e todo iso e agora está con fotos de veteráns de guerra que traballan en Revlon ou son familiares.
Hai xente da guerra de Vietnam e do Golfo Pérsico. De feito houbo un número da revista People que na portada tiña un empregado de Revlon, que fora elexido soldado do ano.
Aquí anda moita xente con niques que poñen ” Revlon lembra ” polo das torres xemeas e nos coches hai pegatas e lazos de apoio ao exército e ao país que aquí son moi patriotas.
Pegatas como ” Deus bendiga os USA ” e ” Apoia as nosas tropas ” son as máis numerosas anque tamén hai outras con outra mensaxe como: ” Deus bendiga os USA e o resto do mundo ” a ” Apoia as nosas tropas…que volvan para casa vivos “. A xente divídese no asunto da guerra; uns están a favor e outros din que está arruinando o país e que en Iraq non fan nada. De tódolos xeitos este é un tema un pouco tabú e non se toca moito.
Falando de pegatas nos coches tamén vén a conto o asunto das matrículas variadas ( en Carolina do Norte non é obrigatoria a matrícula dianteira e fan ou compran unha personalizada ). Hai dende ” Xesús ámate ” ata ” Eu quero o meu gato “…e así ata o infinito. Logo tamén podes pór unha matrícula legal atrás cun texto personalizado que queiras que non estea repetido e este é o exemplo da foto. Real coma o coche.
E isto é o que hai por hoxe.
Chauciño.
posted by acedre @ 7:41 PM 2 comments
Hai xente contra Bush, non creades que non
posted by acedre @ 7:41 PM 2 comments
Xoves 5 de maio de 2005
Algúns alumnos de Ana. Topas o branco ?
posted by acedre @ 8:36 PM 2 comments
Rapaces do instituto
Ana dá clases de español no Warren County High School e iso xa é outro mundo se o comparamos coa terriña.
Aquí máis do oitenta por cento dos estudiantes son negros, afroamericáns, pretos, morochos, morenos, moyos ou como queirades chamalos. Xa na entrevista, a directora preguntoulle a Ana se tiña algún inconvinte en impartir clases a negros.
Esta xente vén dos descendentes dos esclavos ( por aquí e Virxinia andou Kunta Kinte e familia ). Normalmente veñen de familias pobres e rotas. Viven coas avoas e teñen padastros e madastras e medios irmáns. Os pais teñen os peores traballos e moitos viven das ” food stamps ” que dá o goberno; iso si, teñen tele en cada habitación e as rapazas gastan cartos en peiteados e roupa que mete medo. Teñen moito cariño pola familia e o máis importante para eles é o ” quality time ” que é o tempo que pasan coa familia. Tamén son moi relixiosos e botan nas igrexas todiiiito o domingo, e alí cantan, rezan e xúntanse con outras familias amigas e non creades que van a misa por iren…non, eles cren de verdade e é un asunto de máxima importancia. Outra cousa que lles gusta é comer e sobre todo pólo. Tolean por el e polos restaurantes de buffet libre, de comer o que queiras. Tamén comen pizza e comida mexicana e chinesa. Vamos, que son de bó dente.
Aparte de comeren e iren á igrexa teñen outras diversións coma falar polo móvil, escoitar música deles, deportes coma baloncesto e fútbol americano ( tenis e béisbol son de brancos ) e ler novelas e revistas feitas especialmente para eles. Mesmo hai cine para eles e case non coñecen os actores de Hollywood.
De forma de ser, hai de todo. Son alegres e festeiros en xeral, pouco disciplinados pero sen maldade, non son nada rancorosos e son infantís e un chisco preguiceiros. Estudiar non lles gusta e tamén é que non lle miran futuro vendo os prezos que teñen as universidades e as poucas oportunidades para sacar unha beca que hai e cada vez menos que os presupostos en educación van para abaixo que hai outros gastos por aí que todo o mundo coñece. O futuro para eles é un choio manual que non queiran os brancos ou meterse no exército ou emigraren a Nova York ou Chicago. Aquí non teñen moito futuro. Os brancos son poucos pero cortan o bacallao aquí e teñen ese circuliño para eles que é difícil de traspasar. Logo din que non hai racismo, que todos son iguais pero a min algo me cheira que se non como se explica que haxa igrexas para brancos e para negros, perruquerías, barrios e mesmo funerarias…e así máis cousas.
Este é un tema longo e complexo que xa retomarei outro día.
No choio todo ben. Non vou seguir describindo a xente que xa terei tempo. O que si direi é que o mércores Rosi, a arxentina, tivo un desliz e saiu da casa pola mañá cun zapato negro e outro azul e foi a risa da fábrica. Resulta que ela ten na casa un almario deses de entrar un dentro e non debía ter luz ou o que sexa, que ela colleu os zapatos desparellados e alá os puxo toda chea de razón e cando se decatou era tarde para dar volta. E non ten nada malo, agora hai mangas longas nun brazo e curtas doutro e de diferentes cores e pendentes desparellados e máis cousas…así que, quen sabe ?…pode chegar a ser unha nova moda.
E xa me despido e ata o domingo non vou escribir que mañá vou ao taller a cambiar as rodas que me arrebentou unha e logo xa tiramos onda Toño quen, por certo, está de cumpre hoxe. E hoxe tamén é gran día para os mexicanos que é o cinco de maio cando botaron os franceses da súa terra.
posted by acedre @ 7:31 PM 2 comments
Venres atarefado
Este venres pasado foi movido. Primeiro foi o choio poñendo etiquetas ás caixiñas en Revlon.
Abrindo estaba Emma, unha hondureña de vintetrés anos que fala con acento caribeño. Cantou moitos coritos, cancións relixiosas e non parou de falar con Rosi, a arxentina. Emma tamén cantou unha canción infantil dunha chiva que non quere saír, logo o lobo non quere sacala, o pau non quere pegar ao lobo, o lume non quere queimar o pau, o balde non quere apagar o lume, o burro non quere beber a auga, a corda non quere atar o burro … e así ata non sei cando. A min sóame isto de telo lido pero non sabía que se cantaba.
Acabou o choio á unha e media e puiden meterlle dúas rodas diante ao Nissan Altima por 136 dólares e non me pareceu nin caro nin barato.
Cheguei a casa e preparamos as maletas para irmos a Waynesboro VA, onde esta Toño.
Chegamos sen novidade tres horas máis tarde e fomos cear a un mexicano onde nos preguntaron se nolos catro eramos arxentinos.
A casa onde está Toño é bonita por fóra. Dentro está mal coidada e vella e viven alí os vontarios do centro de recuperación de vida salvaxe.
Toño está cunha americana de orixe irlandés que ten o cu do coche cheo de pegatinas que non sei como anda co ese peso. Sarah toca a guitarra e sorrí sempre.
Tamén está Margarita, unha colombiana que coñecemos no centro.
Waynesboro é unha vila xeitosa con tódolos servizos que se poden esperar e rodeada de granxas e na entrada do parque nacional de Shenandoah.
posted by acedre @ 7:57 PM 0 comments
Sábado de camiñadas por Shenandoah, VA
O sábado erguémonos cedo e tiramos para o parque de Shenandoah.
O parque fundouse polos anos trinta e forma parte dos Apalaches en Virxinia. Non é moi ancho pero si alongado e ten unha estrada que vai pola crista dos montes que está chea de sitios onde parar e admirar a paisaxe. Hai que pagar 10 dólares por coche e o pase é válido por cinco días. Aquí hai que pagar por entrar nos parques nacionais. O único que é de balde é o das Smokey Mountains en Carolina que está perto onde vive o tío de Ana.
A estrada ten un muriño feito por GALEGOS e está chea de vistas pintorescas. E aquí hai un artigo falando do tí de Ana, unha marabillosa persoa por certo, e eses canteiros.
Volvendo ao que estaba, fixemos primeiro unha rota curta camiñando ata uns penedos que se chaman Calvary Rocks e nesa zona mirei un oso.
Si, xa mirara un nas Smokey a uns pasos de nós e fuxiu botando chiribitas e este mireino nunha árbore e debeu de cheirarnos que baixou fogueteado e non me deu tempo a tirarlle unha foto boa. Mireino de casualidade que eu buscaba un peto que marchara voando nesa dirección. Tamén é casualidade xa que hai uns mil osos nas Smokey e seiscentos en Shenandoah.
Os animais máis doados de mirar e que están na beira da estrada son os cervos que aproveitaban a herbiña que medra alí. Os cervos non tiñan medo dos coches e fixemos fotos abondas deles.
Máis tarde paramos onde había unha rota con freixas ou fervenzas ou cachóns ou como sexa.
A rota era longa e encostada. Primeiro foi baixar uns dous quilómetros por un regato e logo subir por outro e esa subida foi matadora porque iamos recén comidos e facía calor. A subida non chegaba a dous quilómetros. E logo viña o tramo final duns catro quilómetros con pouquiña subida. E nada , acabamos case arrebentados e salvámonos de miragre dunha molladura que había prevista unha treboada e quedou en catro pingueiras de nada.
Logo fomos a un Visitor Center en Big Meadows que son acrarados de vexetación para uso gandeiro. Shenandoah estaba case sen árbores cando o fixeron parque nacional e moitas das árbores que ten agora, e son moitísimas, foron prantadas.
Alí perto había outra baixada para unha fervenza que fomos mirar. E esa foi a que nos rematou.
O Colín xa non foi que non estaban permitidas mascotas e o pobre coxeaba.
E logo xa fixemos o camiño de volta en coche para Waynesboro e ceamos no Cracker Barrel, un restaurante que é tenda tamén e está moi adornado con cousas de madeira e rústicas.
Xa logo fomos para o cocho.
posted by acedre @ 8:17 PM 2 comments
Cervos en Shenandoah
Domingo por Dayton e arredores
Ola outra vez.
Vou seguir relatando a miniviaxe a Virxinia.
O domingo non nos erguemos tan cedo. Eu tiña malletas pero aturables. Fomos almorzar ao Lynn’s, un restaurante de pancakes moi familiar. Almorzamos Ana, Cris e máis eu que Toño quedou no centro de fauna. O almorzo foi bó e non moi caro e atendérennos ben. Había unha fartura de xente porque este domingo é o día da nai nos USA.
Logo collemos rota para Dayton no condado de Rockingham que eu mirara nun folleto que por alí viven menonitas, un grupo relixioso que viste de forma antiga e van en coches de cabalos e dedicanse á agricultura, unha cousa parecida aos amish. No folleto non especificaba o sitio en concreto, así que fomos máis ben ao chou. Unha media hora despóis estabamos en Dayton que é unha viliña xeitosa pero sen nada especial. Iso si, fedía a bosta como Galicia nos bós tempos e había bosta pola estrada indicando que por aí pasaban coches de cabalos. Tamén miramos sinais de precaución por carros de cabalos na entrada do Wal*Mart que é un hipermercado e é algo chocante.
Pois estivemos un chisco bó en Dayton sen cheirar nada dos Menonitas famosos e xa iamos preguntar a alguén ou marchar cando apareceron de súpeto. Primeiro foi un coche de cabalos guiado por un home xoven que pasou botando chispas por diante nosa. Detrás del viñan tres rapaces nunhas bicis grandes desas vellas e vestidos estilo antigo con sombreiro redondo e chaleque e todos felices e saudándonos. Fomos montar no coche para seguilos pero apareceu outro coche de cabalos por outra estrada e logo outro e logo dous máis noutra dirección e xa estabamos rodeados e non sabiamos por onde tirar e decidimos seguir a un para facerlle as fotos e logo adiantalo para facerlle máis fotos.
Logo das fotos seguimos por esa estrada que percorría a paisaxe de granxas coas súas vacas que son coma as suizas pero de patas máis altas e sen cornos que inda non mirei neste país unha vaca con cornos !!!!..
Despóis de percorrer a zona fomos a unha vila veciña que se chama Harrinsonburg. A oficina de turismo estaba aberta e atendéronnos unhas señoras moi amables que nos encheron de información e folletos. Dixéronnos que había un museu de ” quilts ” que son cobertores feitos con retais e a Cris encántanlle. Foi Cris a ese museu e logo fomos a unha feira de arte e artesanía que celebraban nun campus universitario alí pertiño.
A feira estivo moi ben e foi a entrada de balde. Había postos con mobles, cadros, adornos para xardíns que aquí agroman por tódolos lados, prantas, comida, paseos de ponny para os nenos e ata había unhas alpacas trosquiadas das que aproveitan a la para facer roupa… e máis cousas.
Tamén había música e unha exhibición de baile de ” clog ” que son os zocos e é un baile das montañas que parece música country pero é outro tipo chamado bluegrass. Nesta exhibición bailaron cinco señoras e foi moi divertida. No público había un velliño que lles seguía o baile e era moi gracioso. En tódalas festas hai o típico que baila todo.
O día estaba quente e pegaba o sol e decidimos marchar para carregar as cousas, devolverlle a chave a Toño e volver para Carolina que aínda quedaba viaxe bastante.
Cando nos despedimos de Toño, el mostrounos o centro e puidemos ver a Sarah dando de comer a un paxariño e a Margarita alimentando unha cría de ” zarigueya ” ou opossum que parecía un hámster ou un ratiño.
E despóis non pasou nada interesante. Fixemos a viaxe e miramos os
vídeos no ordenador e cantamos a música que puña Ana e parecía que estabamos nunha película típica americana.
O que si decidimos é que hai que voltar que quedan cousas para vermos coma a Natural Bridge, que é un arco de rocha; e o poboado indio que ten pegado, e logo algunha ponte cuberta das cinco que aínda existen no estado de Virxinia.
E así foi o domingo.
Menonitas de volta da igrexa
posted by acedre @ 7:29 PM 0 comments
Luns 9 de maio de 2005
Luns caloroso e despedida do curso de inglés
Hoxe fixo ben calor e dan calor para toda a semana. Sei que en Galicia a xente vai á praia pero aquí queda un poco lonxe , como a unhas tres horas en coche.
Fun a Revlon e tocoume meter caixas de champú en palets. Xa non tiña malletas nas pernas das caminñatas pero acabei coas costas tocadas…é o malo de facerse vello !.
Á tarde fun a clase de inglés que era o derradeiro día de Natasha que se vai aforcar, ou sexa, casar. A semana pasada dixo que trouxesemos algo para comer e eu levei unha empanada de bonito que fixo Ana e que saiu exquisita e encantoulle a todo o mundo. Bueno, iso de todo o mundo é relativo porque só estaban Sergio, o colombiano que ensina inglés básico; Katia, a ecuatoriana que leva o papeleo das clases; Babu, un indio compañeiro meu e dous mexicanos de inglés básico. Faltaron Gustavo, Socorro, Fátima, Adrián e Arvind.
Katia mercou os refrescos, Sergio trouxo hojuelas ( que son coma orellas pero máis gordas e con sal ) e Natasha trouxo un Boston cake que é unha tarta de chocolate, e aparte trouxo piña.
Estivemos comendo e falando e a todos gustoulle a empanada de bonito e iso que os ingredientes non son dunha calidade moi boa.
E máis nada por hoxe. Teño que ir para cama para madrugar.
Mañá haberá máis.
posted by acedre @ 8:28 PM 0 comments
Martes 10 de maio de 2005
Aquí está o coche de Sarah, a compañeira de piso de Toño e ten tantas pegatas que non sei como lle anda aínda
posted by acedre @ 8:53 PM 0 comments
Día da nai en México
Pois si. Hoxe é o día da nai en México. Está visto que cada pais ten un costume distinto. En España e o primeiro domingo de maio, nos EEUU o segundo e en México o dez de maio cadre no día que cadre.
No choio todo foi normal. Hoxe tocoume abrir as caixiñas e houbo un momento que quedou a etiquetadora sen o rolo das etiquetas e monteino eu. A muller que estaba alí quedou aparvada e eu díxenlle que eu pode que non falase moi bó inglés pero non son parvo. Non é ?.
Na hora do xantar houbo un vídeo de seguridade sobre caídas de escadas e andamios. O de sempre: sentidiño e precaución. Déronnos patacas cocidas ( máis ben crúas) con coleslaw ( aínda non sei o que é ) e tirabeques con bacon e hush pupies que son unha especie de croquetas e de postre galletas. Xantei coa mafia hispánica: Emma, Rosi e Sandra que é mexicana e está casada cun guatemalteco e di que está ben que os mexicanos son machistas e estaría chea de fillos e só ten dous con vintenove anos. Emma ten dous tamen pero só ten vintetrés anos. Por estes países seguen casando cedo e tendo varios fillos.
Rosi díxome que a miña princesa esta grávida e eu non caía. Logo aclaroume que era Letizia a do Felipe e eu díxenlle que iso pasa por xogar coas cousas de mexar e fíxolle gracia. Ela nunca oíra esa expresión.
Estiven na liña de David que lle chamo Mortadelo porque se asemella e parece que ten medo que o boten que sempre está a traballar ata nunha ocasión que tivemos un minuto de silencio pola morte dun compañeiro; e é que aquí traballan ata ben vellos e xa houbo máis dun que morreu coas botas postas.
Logo do choio fun a casa, despóis á biblioteca e ao banco onde traballa María, unha portorriqueña que me deu inglés un mes aquí en Warrenton. Fala simpático porque as erres finais de silaba días coma eles e di cogel, cualto e cousas así. Fíxome acordar a canción rap ” Mi aguela “.
Na piscina todo ben. Había moita xente e tivemos que esperar un pouco a que houbese lugar.
Heather ( a chaparrita ) e Bethany ( a sirenita ) estaban ensinando a nenos a nadar nunha esquina. Na outra estaban as de aquarobics e nas ” calles ” estaban dous que entrean para un triatlón no lago Kerr e na outra unha parelliña. Logo fomos ao Wal*Mart e para casa.
Hoxe fixo calor e parece que seguen subindo as temperaturas.
E así foi este día.
posted by acedre @ 7:26 PM 0 comments
Mércores 11 de maio de 2005
Árbores cubertas de ” Spanish moss “
posted by acedre @ 8:39 PM 1 comments
Monstros e lendas
Hoxe o choio foi rodado. Fixo unha calor abafante pero calmeina na piscina á tarde.
Un día cadroume ver un programa no Discovery Channel e falaban dos bigfoots e dun monstro que vive nun lago coma o do lago Ness. Este vive nun estado do norte e hai unha vila na que a maioría da xente di telo visto. O monstro chámase Champ porque o lago é o Champlain. O caso é que aproveitan que hai varias fotos nada claras para montar a parafernalia toda e vender souvenires coma chisqueiros, gorras, chaveiros, camisetas e todos eses productos e vivir diso e do turismo que atrae que a vila non queda lonxe de Nova York.
E digo eu, a ver cando aproveitamos nós e facemos negocio cos cozarellos, biosbardos, piopardos, Santa Companha, lobishomes e as vilas afundidas nas lagoas que hai por Galicia. E iso faime lembrar unha que me dixo un de Panxon.
Hai un lugar que se chama dunas de Gaifar e queda xusto nas dunas da praia de Panxón e resulta que ese lugar antigamente era un porto de mar próspero e cheo de vida pero antes chamábase Caifás e deu en pasar por ali Xesucristo e dixo aos moradores que lle cambiasen o nome que era sacrílego e que se non o cambiaban, cubrí todo de area ata facer desaparecer a vila. Os vecinhos non fixeron caso dicindo que o nome do porto era asi e non ian cambialo. Acto seguido, Xesus marchou e mandou unha tormenta que levantou a area de toda a praia e xuntouse enriba do porto e desapareceu o porto e os seus habitantes. Co paso do tempo, a xente foi volvendo alí pero como xa sabian da condea decidiron cambiarlle o nome por outro parecido e dalí saiu o nome de Gaifar que ainda segue hoxe vixente.
Hai unha lenda nos EEUU sobre a orixe dunha pranta trepadora que hai no sur dos EEUU e sobre todo en Luisiana e Florida, anque chega ata a costa de Carolina.
A pranta chámana ” Spanish moss ” que sería musgo español e ten unha orixe curiosa.
Resulta que en Florida había españois ( chegaron antes que os ingleses ) e había un que tiña unhas barbas desas que meten medo do longas e descoidadas que as tiña. E resulta que o tal home un dia viu unha indiecita que lle gustou e foi detrás dela con fins libidinosos. A inda botou a correr o máis que puido pero o español ese xa lle ía no rabo dela . Entón ela agabeou por unha das árbores que había alí e de póla en póla foi fuxindo. O español subiu coma puido e foi detrás dela pero ía enganchando pelos das barbas nas pontas das pólas ata que ao remate quedou pendurado das barbas e non era quen de soltarse. El chamou pola india para que lle botase unha man pero ela xa estaba ben lonxe que non quería saber nada do mangallón ese. E ao final o home morreu pendurado polas barbas na árbore. E eses pelos quedaron transformados daí en diante na pranta trepadora.
…E esa é a orixe da pranta ” Spanish moss ” que sae na foto.
Mañá hai máis.
posted by acedre @ 7:52 PM 0 comments
Xoves 12 de maio de 2005
Treboada americana
Hoxe o choio foi ben. Primeiro traballaron dúas liñas pero ás once marchou xente para casa coma Sheila, unha negra moi simpática que no Nadal deu tarxetas a todo o mundo e un detalliño con golosinas. Esta muller é festeira e moi traballadora. Cando fun a Miami tróuxenlle un chaveiro de recordo con area da praia e gustoulle.
Outra que marchou é Virginia, outra negra simpática que se adica a bailar cando ten a mínima oportunidade. Dende logo esta xente non ten complexos e é leda.
Tamén marchou Kathy, unha branca de Florida moi simpática que ten 44 anos e é baixiña e repoluda. Ten a casa coma un zoo pois ten loros, iguanas e unha serpe xigante.
Ronnie tamén marchou. Eu chámolle Patachula porque coxea dun accidente. É bo home. Gústame cando se escaquea que ponse a mirar as máquinas como traballan ou pega unha volta para tirar algo e volve por outra trapallada e así fai tempo. É pequeno, feo e fraco. Ten un cinto de coiro que parece Indiana Jones pero é pacifista que ten unha pegata co símbolo dos pacifistas anque coa bandeira americana.
Os que quedamos traballamos ata a hora de marcharmos.
Fun buscar a Ana coma sempre e facía moita calor. Cando voltabamos para casa fixemos esta foto das vacas refrescándose que as temos visto muitas veces e parécenos unha imaxe ben graciosa. Despois saquei ao Colin a dar unha volta e viu Cris conosco e fixen máis fotos para futuros comentarios.
Aquí é moi típico ter prados con vacas e lagoiñas para beber e refrescarse o gando.
Estamos nunha zona rural e o que se cultiva máis que nada é algodón, tabaco e soia. Hai tamén boniatos e unha especie de melóns que se chaman cantaloupes.
As hortas coma as galegas non existen. Hai pouca leituga e e dura e brava para aturar as xeadas e as calores. Os tomates, cebolas, pementos e xudías mellor esquecelos. Tampouco hai froita. As viñas que hai son de adorno e son unha videira cun par de espalleres coma muito.
Logo non hai valados nin muros e nunca se sabe onde empeza unha propiedade e acaba outra. Só hai valados cando hai gando que acostuma ser vacas sen cornos e as da foto son peludas ademáis e teñen as cores perpendiculares e semellan bandeiras.
Tamén hai algúns cabalos e cabras e logo algun fariñote. Pitas mirei mui poucas e porcos xa non teño mirado e dos coellos nin rastro que nin tan sequera hai a vender carne de coello nos supermercados.
E xa volvendo a falar do día; coa calor no serán fechouse o día e púxose a lustrar e a tronar como so sabe facelo aquí: ao grande, pero agora quedou todo en chuvia.
E iso é todo por hoxe.
Mañá volvemos a Virxinia e a ver se teño tempo de pór algo.
posted by acedre @ 7:36 PM 2 comments
Vacas refrescándose
posted by acedre @ 7:35 PM 0 comments
Sábado 14 no Natural Bridge
O venres 13 foi normaliño. Saín do choio media hora antes e cadroume ben para facer as maletas para irmos a Virxinia. Ana xa estaba na casa que a trouxo Inés, a arxentina.
Fixemos as maletas, chamamos a casa e tiramos para Waynesboro. O Colín esperaba por nós no coche que lle gusta ir de viaxe. Xa ten un territorio inmenso se consideramos os sitios onde mexou !.
A viaxe non tivo dúbida. Topamos unha gasolineira a 2.01 dólares por galón que son case catro litros ( 3.74 l ). Moito subiu o combustible !. O ano pasado estaba nalgúns sitios a 1.33 así que hai ben diferencia. Isto da guerra en Irak repercute moito nos prezos todos.
Como dicía, chegamos ben e fomos con Toño cear a ” El puerto “, o restaurante mexicano da semana pasada e xa nos coñecían os camareiros. Despóis fomos para casa a durmir.
O sábado almorzamos no Lynn’s, onde fan bos pancakes. Dalí tiramos ao Natural Bridge que está a unhas sesenta millas de Waynesboro. O camiño é ben chulo; cheo de granxas e todo ondulado.
Onde está o Natural Bridge teñen un complexo turístico montado ao grande con tenda, museu do xoguete, museu de cera, casa do terror e, alí á beira, un zoo e unhas covas. No edificio da entrada tamén tiña piscina cuberta para nadar e era gratis…mágoa de bañadores.
O sitio é un camiño duns tres quilómetros á beira dun río e pasa polo natural bridge que é grande ( máis grande que as cascadas do Niágara, din eles ) e ten unha reprodución dun poboado Monacan. Estes indios, segundo as lendas, fuxían dos Algonquíns e toparon cun muro de rocha impenetrable e pregaron os espíritus por axuda e eles abriron o Natural Bridge. Pasaron para o outro lado as mulleres e os nenos e os homes loitaron contra os inimigos e vencéronos. Comprobaron que o sitio tiña auga limpa e boa caza e alí fixeron o seu refuxio. E o sitio é unha valguiña que é un paraíso como o de Sangri-la… e cando teña algo aforrado voullo mercar a Ana, he, he.
O río tiña moitas bechas e cágados e cabracegas e a auga é limpa e fresca e Colín pasou a metade do tempo nela.
O percorrido pasa tamén por unha coviña de onde aproveitaban ( xa os brancos ) os excrementos dos morcegos para faceren pólvora.
Ao final hai unha freixa pequena.
Xantamos nunhas mesas uns bocatas perto dunha árbore que morreu en 1980 despóis de vivir 1600 anos.
Dalí tiramos para Covington.
posted by acedre @ 6:47 PM 2 comments
Cris, Ana e o Colín no Natural Bridge, VA.
posted by acedre @ 6:46 PM 0 comments
Terra de montañeses
Covington queda a unhas 10 millas de Virxinia do oeste e está no medio do George Washington National Forest que é unha masa arbórea inmensa nas montañas que deixan ridículo a calquera bosque galego e hai que recoñecelo.
Paramos nunha gasolineira e os homes miráronnos con cara rara porque non levamos viseira, supoño; que por aquí son os típicos da bandeira confederada, o pelo rapado, a perilla, a furgoneta descuberta e a roupa de camuflaxe para cazar.
Fomos á ponte da fonte que está nun escenario de película e eu xa tiña gañas de ver unha ponte cuberta.
Esta fixérona polo 1850 e estivo en uso ata os anos 1930 e dende aquela usábaa un vecinñ coma palleiro ata que unha asociación mercouna e restaurouna. Agora está ben e chea de pintadas de amor por dentro.
Toño preguntábase por que facer unha ponte cuberta e topou a resposta de súpito cando caiu un batallón de auga e tivemos que acollernos alí con outra xente que estaban cos nenos disfrutando do río.
Os nenos disfrutaban coa auga e mollábanse coma pitos e os pais todos tranquilos que aquí deixan os nenos á brava de máis, ao contrario que na terriña que os protexen un chisco de máis.
Unha nena díxolle a Ana toda preocupada: Non esquezas o teu can, cando mirou que Colín quedaba un par de pasos atrás…os nenos teñen cada unha…
Aínda era cedo e podiamos ir a outro sitio así que fomos ao Douthat State Park.
posted by acedre @ 7:33 PM 0 comments
Humpback Bridge, VA ou a ponte xorobetas, a ponte cuberta máis antiga das cinco que quedan en Virxinia.
posted by acedre @ 7:32 PM 0 comments
Douthat e Lexington
Fomos ao parque estatal de Douthat.
Neste parque tivemos que pagar tres dólares por aparcar e era bastante grande.
Démoslle volta ao encoro que ten unha praia con area branca traída de sabe Deus onde. Alí hai barcas de pedais, barcas de remos, kaiaks e bicis de auga para alugar pero non alugamos nada. Iso si, eu quería unha foto montado nunha desas bicis e aí estou.
Na praia había unha voda e os convidados tiñan que facer cola para coller a comida que estaba debaixo dunha carpa. É raro unha voda de ” sírvase vostede mesmo “, non ?.
Había unha chea de rotas para camiñar e decidimos darlle volta ao encoro. A rota estivo moi ben e pasamos por cabanas de madeira para alugar, un camping e polo medio de bosque. O malo da rota foron os bechos que os había a milleiros. Onde está o muro do encoro había zona de pesca só para rapaces menores de doce anos e no resto pescaban adultos.
Cando rematamos a volta fomos a outra rota que tiña unha ponte colgante e o Colín pasou por ela porque nos mirou a nolos catro doutro lado. O Colín é bastante cagón para esas cousas pero desta volta portouse coma un machote.
Saímos do parque e Lexington quedaba de camiño para Waynesboro así que paramos alí a cear.
Lexington ten uns sete mil habitantes pero ten moita vida porque ten un campus e unha academia militar. Ceamos nun restaurante típico americano rodeados de soldaditos e as mozas e debían de marchar destinados para algún sitio que había ambiente de despedida.
En definitiva, pasámolo ben en Lexington e ceamos ben e barato.
Cando chegamos a Waynesboro e estabamos mirando as fotos do día eu quedei durmido do canso que estaba de conducir e andar todo o día.
Eu nunha bicicleta de auga…estes americanos inventan de todo !
posted by acedre @ 8:00 PM 0 comments
Domingo 15 de maio de 2005
Sherando lake e Charlottesville
Hoxe domingo tocou a volta para Warrenton.
Toño tiña que ir ao centro de recuperación e nós fomos almorzar ao Lynn’s por variar. Logo fomos ao Sherando lake que está a unhas vinte millas de Waynesboro. Había que pagar dez dólares por entrar pero o chico deixounos entrar gratis unha media hora, así que fomos ata o lago que era xeitoso e máis ou menos coma o de onte. Fixemos fotos na beira do lago e na casa de madeira cunhas chemineas que era a oficina do parque.
Despóis, de volta, despedímonos de Toño que estaba todo guapo cunha rede para o pelo que ía operar un falcón.
Chegamos a Charlottesville e fomos dar unha volta. O centro da cidade é peatonal e ten moita vida e iso que é domingo. Hai restaurantes, tendas, salas de arte, un teatro, uns multicines, unha exposición de maquetas dos arquitectos da universidade de Virxinia e librerías de libros usados e novos e Ana mercou un que fala da sociedade americana. Tamén hai unha pista de xeo cuberta.
Está visto e comprobado que os estudiantes ou os militares son os que dan vida ás cidades.
Chegou a hora de xantarmos e tomamos pizza que estaba moi boa e café que nolo reenchían de balde.
A rúa estaba chea de xente de tódolas cores e misturados con toda a normalidade do mundo. Moitos paseaban cans e tamén había dous nenos tocando: unha nena co violín tocaba musica celta e un neno ( parecía o irmán ) tocaba o acordeón máis adiante.
No centro de información déronnos un mapa cunha rota a pé rodeando a cidade e fixemos un anaco.
Non topabamos a entrada e Joseph axudounos. O tal home parecía un artista ( nesta cidade miramos xente de tódolos tipos ) ou un hippy. Tiña a casa con flores e cadros na entrada e un can xigantesco e bonachón.
A rota era pola beira do río Rivanna que ten auga choca. Isto non servía de obstáculo para os cans que se bañaban a cada pouco. Esta rota ten moita xente que pasea o can.
Cando levabamos unha milla andada botou a chover e tivemos que pegar media volta. Pasamos por un atallo que parecía Galicia porque había silvas, xestas, salgueiros e ata videiras botadas a monte.
Xa logo tiramos para casa e só paramos a botar gasolina. Choveu todo o camiño ata Carolina.
Na casa tocou o baño de Colín e Ana e Cris botaron no buzón da biblioteca uns libros para devolver. A ver se Ana non vai ao trullo que tiña que devolver ” O código Da Vinci ” o venres pasado.
E así foi esta fin de semana. Mañá toca rotina e calor que volve ser luns.
Rematando a pizza en Charlottesville
posted by acedre @ 8:24 PM 0 comments
Luns 16 de maio de 2005: cotián
A foto vai adicada para Mary e Mon que esperan un neno para setembro.
Unha veciña tivo unha nena e fixo o acostumado aquí: pór na entrada un globo rosa por ser nena, un carteliño co nome e a data do nacemento e hai casos que poñen o peso tamén. Logo atan un lazo rosa por alí cerca e xa está todo anunciado.
Non sei por que o fan … se será para informar sen que veñan pola casa a dar a tabarra ou para o contrario; que pasen pola casa para felicitar á nai e á familia e que traian algún presente de paso…
A foto non quedou moi ben. O globo xa case non tiña aire e o cartel non quedou moi claro pero a mensaxe intúese: -Nome: Davis, nada o seis de maio.
O día anterior ao da foto paseaba eu a Colín pola noite e botouse a ladrar coma un descosido. E a quen ladraba ?. Pois ao raio do globo que o Colín nunca mirara un globo nese xardín abaneándose co aire.
E xa remato, espero que Mary tome nota e que poña un anuncio así, pero en azul, cando lle veña o neno.
Bicos e saúde de parte dos galegos de Warrenton, NC.
posted by acedre @ 7:42 PM 1 comments
Foto adicada a Mary e Mon
Luns cotián 2
O choio en Revlon foi ben. Está o traballo un pouco frouxo e os traballadores eventuais por Staffmark cóntanse cos dedos dun par de mans.
Hoxe tocoume con Susan, a indonesia, na cabeceira da liña colocando chapiñas para encher de producto.
A Susan non para de falar e sabe indonesio, chino mandarín e cantonés, inglés nivel medio e tamén bastantes palabras e expresións do español que aprende dos mexicanos ( xa lles gustaría a Ana e Cris ter alumnos así de bós ). Hoxe interrogoume sobre todo e preguntaba cousas como se dicían en español e Susan é coma unha mistura de esponxa e de loro que asimila todo e repíteo case cravado. Petardea un pouco cos eles e erres pero bueno…Tamén facía acenos raros coa cara e de vez en cando dálle un meneo á cachola para desbloquear o pescozo. É un fervellico que anda sempre a correr e é pequecha e delgada e ten roupa de nena ( a única que lle vale ). Ten un coche vermello tipo deportivo cheo de peluches na bandeixa traseira. Está orgullosa de ser norteamericana ( e iso que aínda non o é ) e está casada cun norteamericano que xa debe de ter un trono no ceo por aturar a semellante máquina de falar.
De operador de liña estaba Wesley que é branco, alto e delgado con barba e fala sureño total que non pispo nin a primeira. Ten un chisqueiro coa bandeira confederada que fala e é un bo traballador. Tardou moito en falar comigo pero xa me vai tratando.
Cando saín esperei por Rosi, a arxentina , que me deu productos para Ana. Resulta que de cando en vez, a empresa reparte catálogos para que os traballadores escollan cinco productos de balde. Rosi preguntoume que quería Ana, Ana mirou o catálogo e marcou o que quixo e Rosi deumo hoxe.
Rosi hoxe non tiña un bó día que estaba sen forzas. Ten problemas con alerxias e un cancro de pel que a queima viva. Colleu o cancro en Arizona cando traballaba alá que tomaba o sol ás bravas, sen protección nin nada e agora está así. É unha verdadeira mágoa co boa que é con todo o mundo…
Con tódolos contos, cheguei tarde a buscar a Ana pero aledouse cando mirou as trapalladiñas de Revlon.
Máis tarde fomos ao ximnasio: eu nadei e Ana foi facer Pilates. No vestiario un tal Gwen díxome que me ía dar o seu teléfono e convidarme a dar unha volta en veleiro polo lago Kerr. Supoño que quedará en nada.
Logo merquei cousas no Wal*Mart, busquei a Ana e para casa.
E así foi este luns con ceos con nubes e claros e unha temperatura agradable.
Mañá haberá algo máis.
posted by acedre @ 8:00 PM 2 comments
Martes 17 de maio de 2005
Futuro Himno galego
Fedellando por esa arañeira electrónica topei esta poesía que repito aquí pola cara:
Hazuelos jariosos
Qué dicen las crujientes
en la llanura parduzca
cuando tórrido rebufa
nuestro disciplente sol ?.
Qué dicen los rastreros matojos
de ocre espina enhiesta
en su ahogada protesta
por el aire achicharrador ?.
De aquel verdor ceñido
y de los aborrecidos castros
no quedarán ni pizcatos:
conquistado hemos el solar.
No dejes caer en olvido
de la envidia la ruda saña;
aherroja toda España,
Hogar del gran Hernán.
Los buenos, sumisos y obedientes
su voz pronto censuran,
y con arrobo se apresuran
adoptando nuestro hablar;
mas sólo los paletos,
y cerriles y mentecatos,
permanecen obstinados
en sus modos conservar.
Los tiempos han llegado
de sedientas limpiezas;
libremos de lo que apesta
este mapa entero ya;
pues, donde quiere gigante,
nuestro clamor anuncia
del vecino la renuncia
ante el Reino de Hernán.
Co este poema quero lembrar que debemos manter a nosa lingua e non fagamos como coas cousas queridas que esperamos a perdelas para querelas.
Aproveito tamén para lembrar aos irmáns da nosa lingua en Extremadura, os nosos curmáns do país verde, os últimos dos Pirineos e os ultimísimos dos Pirineos.
Ogallá manteñamos entre todos ese tesouro que é a pluralidade linguística.
posted by acedre @ 7:21 PM 0 comments
Mércores 18 de maio de 2005
Loiras nas miñas mans
Hoxe pasaron moitas loiras polas miñas mans e miraban cun sorriso sensual pero eran frías coma o estoxo do cartón no que viñan.
Tranquis todos que non é unha fantasía sexual senón o traballo que me tocou hoxe. Non había choio nas cremas da cara e mandáronme para os tintes de pelo.
O día pasou rápido e sen novidade. Unha das que traballaban comigo era a ” Corderita “, unha rapaza de dezanove anos, loiriña e con cara dóce e unha expresión de ollos coma de año esganado e de non romper un prato. Cando traballa asoma a lingua de forma nada profisional e tópase coma perdida. Chámase Erin e ten apelido alemán e ten un vozarrón forte que non lle pega nada. É das poucas brancas que se rebaixan a falar comigo. A maioría teñen aires de princesas e resulta que logo viven en tráilers. Así sonche as cousas.
O choio de hoxe era meter estoxos en caixas e pasalas por unha fita que pechaba a caixa con celo. É un choio manual e foi unha das cousas que me abraiou cando entrei en Revlon: a cantidade de traballos manuais que hai podendo facelo máquinas e robots. Home, para min e máis xente é mellor que sexa así que temos traballo; pero é unha cousa que me desconcerta deste país. Teñen cousas modernas por un lado e polo outro parece que viven na fronteira co territorio indio. Un exemplo é o da policía que ás veces vai dacabalo e outras que levan eses aparellos da foto que bauticei coma funcicleta como podería chamalo rodadeira ou outro nome e que semellan a cousa máis futurista de calquera película. E agora que está o personal todo coa guerra das galaxias a foto vén que nin pintada.
E mañá pode ser que haxa máis.
Poli con funcicleta en Chicago. A que semella un Dark Vader?
posted by acedre @ 7:29 PM 0 comments
Xoves 19 de maio de 2005
Paréceme unha incongruencia: falar de Xesúus e logo levar un rifle no coche. Supoño que se Xesús non morría, xa se encarregaba este do asunto…ou será un aviso de que non se pode opinar o contrario ?
Andan a cambiar os mobles no ceo
Iso é o que se di cando trona e estivo a tronar ata hai un pouquiño.
Á mañá saquei o Colín a pasear no colo que iso da chuvia non vai moito co el. Pouseino na funeraria que temos ao lado que ten un cuberto para os coches. O Colín mexou nunha roda e xa tirou desfrechado para a casa. Iso si, non se cagou nos mortos de ninguén.
No choio segue a escaseza de traballo e mandáronme para tres sitios distintos. Primeiro facía caixas para embalar, logo tocoume unha liña onde pasaban botelliñas de tinte e tiña que comprobar que levaban tapón e etiqueta. E menos mal que me cambiaron porque xa me pegaba o sono. O último choio xa foi movido que tiven que embalar caixas de tintes. Había unha señora que me facía as caixas e boteille unha man que non daba avío. Preguntoume de onde era e, miragre, sabía onde caía España. Mirouno nunha canle de viaxes e mirou os touros e os Sanfermíns e preguntoume se eu facía iso. Eu díxenlle que non, que era perigoso e é un abuso parvo dos pobres animais. Estou de acordo co amigo Pepe.
Nun descanso falei co dobre de Apollo Creed, o que boxeaba con Rocky Balboa. O señor este é de Nova York e fala ben que se lle entende e díxome que ao primeiro facíaselle difícil entender á xente de aquí. Sería para nós como un que fala castelán do norte e outro que fala andaluz.
Tamén hoxe houbo unha emerxencia médica. Cando pasa isto soa a sirena dunha maneira especial e para toda a fábrica. Logo anuncian polo altavoz onde teñen que ir os paramédicos e alá van eles cun carriño de golf adaptado como ambulancia. A fábrica para toda para deixar o camiño libre de obstáculos para os paramédicos. Xa dixen unha vez que aquí hai xente moi maior traballando e tamén obesos de quitar o hipo e non me extraña que cando fagan un esforzo mínimo lles dea un ” yuyu “. Normalmente só é un susto e o de hoxe foi outro susto máis.
Ao rematar o choio fun buscar a Ana e inda tiña alumnos que repiten exercicios que fixeron mal. Non lles chega co exame que é tipo test e doadiño que aínda teñen que repetilo. Un dia hei de pór un exemplo coas respostas que dan os alumnos que son moi graciosas.
Como hai treboada seguro que fechaban a piscina que din que a auga atrae os raios e xa non fun ao ximnasio. Ana si que foi para desestresarse e Cris aquí anda na cociña facendo postres para mañá que vai facer unha festa cos alumnos. Este sábado está convidada a unha voda mexicana e xa nos contará como é iso.
E o que é do día xa está contado. Como vedes non hai moito que contar. Teño un amigo que di que viaxo moito pero hai quen me gaña dabondo e quen me gaña por muitísimo.
Ata mañá.
posted by acedre @ 3:16 PM 0 comments
Venres 20 de maio de 2005
Radio no coche
Eu boto unhas dúas horas no coche ao día. A media hora da casa a Revlon, en Oxford e a volta para casa e pasando a recoller a Ana; e despóis unha hora de ida e volta dende a casa ao ximnasio e ao Wal*Mart que está alí pegado en Henderson. Nese tempo escoito a radio. Na radio do coche teño programadas seis emisoras de radio. Nesta zona hai moitas con música country e eu programei unha que non poño moito. Tamén hai emisoras con música hip-hop moi moderna e ruidosa para o meu gusto e relixiosas que non as teño programadas. Unha que si teño preprogramada é unha de clásicos do rock con música heavy e non tan heavy. Outra é de clásicos deses que os cantantes xa están mortos e é música dos 40, 50 e algunha dos 60. Cando quero tranquilidade e entender o cen por cen do que cantan, pois poño esta emisora. Outra que entendo é “ La Ley de las Carolinas “ que ten música mexicana con letras que fan rir e os anuncios no spanglish da zona.
Pero as miñas emisoras favoritas son Wral.fm e The River. A primeira ten as novas do día e música dos 80, 90 e de hoxe e ten de malo que repiten bastante a música e hai unha chea de anuncios e aproveito ese momento para cambiar para The River que ten menos anuncios e novas e unha música non mala de todo pero un pouco peor.
Vén esta introducción a que hoxe escoitei unha nova na radio de que queren permitir levar armas ao posto de traballo no estado de Carolina … por se aparece algún tolo, seica. Xa hai unha lei parecida no estado de Florida que deixa levar armas pola rúa para autodefensa.
A min parécenme estas leis unha barbaridade e a volta ao salvaxe oeste do que aínda non perderon de todo.
E, co conto da lei esa, acordeime do cartel da foto que aparece nas entradas de oficinas, bancos e outros sitios publicos.
Eu, cando mirei o cartel por primeira vez, pensaba co meu pouco inglés que ” concealed ” significaba arma cargada; pero eu miraba policías que ían ao ximnasio con todo o armamento e víase cargada a ferramenta de matar e ninguén lles chistaba. Quedei coa mosca detrás da orella e fun ao diccionario a desburricarme e souben que ” concealed ” significa oculta e que o cartel viña a dicir: Proibido levar armas ocultas. Ou sexa, os cacos non incumplen ningunha norma cando entran nun sitio coa arma ben á vista …
Nada, que non deixan de asombrarme estes norteamericanos e as súas leis…
Que alguén me explique isto
posted by acedre @ 8:58 PM 0 comments
Sábado 21 de maio de 2005
Dogwood: árbore simbólica de Carolina do Norte
Avanza a primavera
Hoxe deixou de chover, anque anda o tempo algo fresco. Nada, que a primavera vai para adiante e xa case non hai flores. Pensabamos tirar para a praia pero o tempo non viña moi católico e decidimos quedar esta fin de semana pola casa.
Os bechos empezan a multiplicarse e o outro día miramos o primeiro vagalume ou lucecú. O ano pasado habíaos a centos onde viviamos que era un lugar con máis árbores e menos casas.
Cris está a prepararse para a voda mexicana que ten hoxe e Ana está facendo manualidades con fotos. Máis tarde iremos a Rocky Mount a dar unha volta e nesta tardiña virán os amigos arxentinos e cearemos pizza que hai tempo que non estamos co eles.
E agora vou comentar a foto.
Esta árbore chámase ” dogwood ” que vén sendo algo así coma madeira de can e vén o nome de que antigamente fervían as cascas da árbore e co esa auga curaban a sarna dos cans.
Esta árbore é a árbore simbólica do estado de Carolina, así como o ” cardinal “ é o paxaro oficial do estado. Aquí hai costume de pór animais, prantas e máis cousas como simbólicos do estado.
Pois esta árbore ten unha lenda que ten que ver con Cristo, por non variar. A lenda di que antigamente era grande coma un carballo, forte e dereita e co ela fixeron a cruz de Cristo. Deus castigou logo a árbore infame e fíxoa que quedase pequena, de madeira retorta e branda e as frores son brancas con forma de cruz e teñen unhas manchiñas castañas do óxido dos cravos de Cristo, unhas pintas vermellas que representan o sangue e ten no centro da flor unha coroa de espiñas coma a de Xesús.
Mañá contarei máis.
posted by acedre @ 7:18 AM 2 comments
Voda á mexicana
O sábado foi movido. Pola mañá fomos Ana máis eu de compras a Rocky Mount mentres Cris foi a unha voda mexicana.
A voda é distinta ás nosas e non sei se é a típica, típica. Moitas cousas deben de cambiar porque aquí non estaban tódolos familiares dos noivos e invitaban máis que nada á comunidade coa que se relacionan. A cerimonia parece ser que foi longa e non había moita xente e poucos homes ( debe de haber unha ” capela ” ao lado ). Na voda había damas de honor e moitos padriños: padriños de soga, padriños de coxín e os padriños da voda en si. Os padriños da soga póñenlle unha lazada aos noivos no pescozo coma se fosen cabalos e quedan xunguidos os dous. Logo xa lla tiran. Os padriños de coxín traen uns coxíns brancos e grandes nos que se axionllan on noivos durante a cerimonia e parece ser que ten que ver coa fertilidade. E xa os padriños verdadeiros traen a biblia e os aneis.
A igrexa era grande e moderna e o cura chapurreaba español.
Despóis foi o convite que foi nun local alugado. A comida era tortillas mexicanas, feixóns e arroz e porco asado. De beber había refrescos e cervexa. Servían as mesas as damas de honor e diante da torta nupcial puñan os presentes os invitados.
Os noivos bailaron o vals máis de media hora eles sós e logo bailaba toda a xente. Había dous conxuntos a tocar música mexicana e tamén puxeron música disco suave.
Un detalle curioso foi cando se puxeron os noivos enriba dunhas sillas e o noivo colle entón a cola do traxe dela e levántao. As invitadas entón bailan ao redor deles todas enganchadas da man e logo pasan por baixo da cola. Cando xa pasan as mulleres, tócalle o turno aos homes que xa son máis bestas e case tiran aos noivos.
Outra cousa curiosa é que algús homes levan sombreiro tipo cowboy e que lle penduran billetes do lombo ao noivo.
Cando chegou Cris da voda xa estaba Toño que veu para pasar a fin de semana. Tamén estaban os arxentinos e ceamos pizzas. Logo da cea estivemos a falar de mil cousas e ata falamos dos debuxos animados da tele e non hai moita diferencia entre Arxentina e España que tivemos Heidi, Marco, Mazinger Z, Érase unha vez a vida, etc, etc.
E así foi o sábado.
” Troca ” da voda e a igrexa. Esquecía dicir que había un policía no banquete…por se ascaso
posted by acedre @ 8:16 PM 0 comments
Domingo 22 de maio de 2005
Toño, Cris e Ana con Petunia detrás
posted by acedre @ 8:40 PM 2 comments
Maratón de shopping
Hoxe fomos de shopping a Raleigh todo o día. Primeiro fomos ao Southpoint que é o centro comercial máis grande de Raleigh e ten coma unha rúa chea de tendas e restaurantes aparte do centro comercial cuberto.
Na parte de fóra había unha asociación de defensa de cans abandoados recollendo axudas e tiñan a Petunia de mostra, unha cadela xigante feita con frores que é a que sae na foto. No Southpoint paseamos e xantamos e mercamos algúns detalles para a xente da terriña.
Do Southpoint marchamos para o Triangle e estivemos no Dicks que é unha tenda de deportes e material de tempo libre. Tamén estivemos no Barnes&Noble onde venden libros e noutras tendas de roupa e calzado ata quedarmos fartos de tanto andar e buscar presentes.
Alí ao lado estaba o Old Navy e o Target e alí fomos e de camiño a casa aínda paramos no Wal*Mart para buscar máis agasallos.
Ou sexa, un maratón de compras que nos deixou derrengados.
posted by acedre @ 8:19 PM 0 comments
Luns 23 de maio de 2005
Festa de Aninovo coa xente ” ben ” de Henderson
Xente branca do YMCA
No choio segue a cousa escasa e mandáronnos a outra ponta da fábrica, onde fan os lápices de ollos e alí botei a xornada. Levei unhas fotos para mostrar a Ana e Cris que había mulleres que querían velas. Preguntaron se eran irmás ( debe de pasarlles coma a nós que os negros parécennos iguais ) e dixeron que eran guapas e altas. Tamén lles gustou o Colín. Ese can ten un éxito bestial coas mulleres.
Ana pasou un mal día. Os alumnos están na recta final e se xa non fan nada no curso, agora xa é esaxerado. Mañá vailles levar un vídeo para que non lle rompan a cabeza. Tamén os alumnos están cos exames e o venres é o día da graduación, cando van coas togas e os topetes na cabeza.
Á tarde fomos ao ximnasio: Ana fixo Pilates e eu nadei. Antes fixen tempo que había xente a nadar e falei con Gwen ( outro distinto do que me convidou a navegar ) e este convidoume a pescar que ten unha casa no lago Kerr. Gústalle relacionarse con xente doutras culturas e cando estaba no instituto estaba cun paraguaio chamado Jorge pero prefería que o chamasen George porque facían burla do seu nome que dito jorge soa a cacheira, cabeza de porco.
Non sei en que quedará a invitación.
Iso lémbrame a Denis, un señor que nada moi ben e xa hai tempo que non miro. Convidounos o ano pasado a nós e aos arxentinos á súa casa a comer no día de aninovo que comen unhas verduras que parecen grelos e que chaman ” turnips “ e din que é tradición e dá boa sorte no ano. Supoño que nos convidaría para dar un toque exótico á festa porque alí estaba a alta sociedade de Henderson: médicos, avogados, facendados, funcionarios e demáis ” títulos nobiliarios “. Fomos alá pero non pegabamos nin con cola. Levamos turrón e a xente comeuno ben.
O Denis é constructor e ten unha casaza na zona ” ben ” de Henderson. Este home paréceme bó tipo pero hai veces que me parece do Kukluxklan tan loiro e os ollos azuis fríos.
Non sei, debe de ser que me parece que estou nunha película e toda a xente asócioa con personaxes de películas.
Mañá escribirei máis.
posted by acedre @ 8:04 PM 0 comments
Martes 24 de maio de 2005
Martes ” cultural “
Hoxe xa traballei na miña área. Tocoume pór chapiñas con Susan, a indonesia, e paseino ben. Ela fala que fala no seu inglés macarrónico e sabe moito español. Eu tamén aprendo algo dela como a dicir tolo en indonesio ” guila ” e en chinés ” sanchimpí “. Ademáis fan un ademán raro para dicir tolo: pegan o dedo á fronte. Non fan coma nós que damos media volta para atrás e media para adiante co dedo clavado na tempa. Tamén en Centroamérica fan un aceno distinto: teñen o dedo separado e danlle voltas grandes. Iso lembroume o das onomatopeias, os sons que fan animais e cousas e que cambian segundo o idioma e non é o mesmo un can ladrando en inglés que en polaco e topei esta páxina con exemplos. Tamén seguín mostrando as fotos da mafia galega de Warrenton e Sandra e Emma dixeron que as españolas eran ben lindas e altas. Os americanos tamén quedaron abraiados que pensan que os españois son baixos e morenos coma os mexicanos en xeral e hai de todo. Creo que fixen así un bó acto cultural.
Pasou a mañá rapidamente e fun buscar a Ana e no camiño caiu unha treboada de medo.
A Ana o día foille mellor ca onte: puxo o vídeo a un grupo e aos outros fíxoos traballar. Estes rapaces queren man dura e Ana sabe como tratalos dandolles unha de cal e outra de area.
Como seguía a chover e había lóstregos fixemos tempo antes de irmos ao YMCA e aproveitei para botar unha soneca que me soubo moi ben.
Logo deixou de chover e apareceron un feixe de cadelas de frade e digo eu que haberá que ter cuidado cos oídos a partir de hoxe. O que non hai son esquíos que dixo Toño que migran nesta época.
Fomos ao ximnasio e nadamos e logo voltamos para casa. Ceamos e andei polos blogos e topei cousas coma lendas galegas, xogos de xeografía e o festival de Cans no Porriño, a miña terra chica.
E así foi o dia. Supoño que mañá haberá máis.
En canto á foto dicir que dende o primeiro dia deixoume pensativo. Se proíben vender tabaco aos menores de 18 anos por que piden o carne aos que aparentan menores de 27 ?. Non sei a que vén esta norma que me parece retorta e incongruente.
Fumador: Non venderemos tabaco a menores de 18. Comprobarase documentación con foto expedida polo goberno de todas aquelas persoas que aparenten menores de 27
Aclaración
Sigo sendo un peido co isto do ordenador.
A ligazón para a páxina de onomatopeias é esta.
E a ligazón para o xogo xeográfico está aquí.
Perdón.
A ver se sae aquí a ligazón para o xogo xeográfico.
posted by acedre @ 9:28 PM 0 comments
Mércores 25 de maio de 2005
Cheirando a fin de curso
Ola.
Hoxe Cris acabou de darlle clases aos nenos. Agora quédanlle uns días que ten que ir a clase pero sen alumnos e Cris está leda. Por outra banda, Ana aínda está cos exames e van aprobando os alumnos que aprenderon moito. Ao primeiro do curso eu axudaba ás veces a Ana a corrixir exercicios e metían a pata que eu morría coa risa, pero agora xa non fan gracia…aprenderon demasiado con Ana.
Eu no choio ben. Hoxe houbo unha reunión para falar dos novos productos que vai sacar Revlon e Almay e vai haber choio abondo a partires de xullo. O xefe dixo que os eventuais ían ter traballo e preguntou cantos había e só quedo eu na miña área. Son o último das Filipinas, o último mohicano, o derradeiro que os compañeiros foron caíndo na miña área. Pero xa somentes quedan un par de semanas para que volva a casa e entón xa non haberá blog nin Revlon…mágoa. Agora que saía na páxina de vieiros e en Google e hai algúns amigos blogueiros que me enlazaron… Pero aínda estou aquí e quedan cousas que ver e que contar e esta fin de semana, que ten o luns festivo por ser Memorial Day; Ana, Colín e máis eu imos a Elkton, unha cidade entre Philadelphia e Baltimore e haberá cousas para contar.
E isto é todo de momento. En Vieiros estou aquí.
posted by acedre @ 9:06 PM 0 comments
Xoves 26 de maio de 2005
Xente da piscina
Ola de novo.
Hoxe fun ao choio e foi todo ben: estiven na miña área coa xente de sempre. Ensineille as fotos nosas a Ronie, o ” Patachula ” e a Katie a ” Amante dos bechos “. Esta Katie é branca de 44 anos e baixota e gordechiña e fala moito e ri tamén. Na casa ten loros, iguanas, unha becha xigante que está nunha foto cun fillo pequeno todo ledo co demo da serpe enroscada non pés e máis bechos que lle queren máis a ela que ao home e que teñen a habitación principal coma territorio dos animaliños. E moi boa rapaza, si señor. E dixo que Ana é guapa ou sexa que leva máis puntos.
Á tarde fomos para o ximnasio que hoxe apetecía nadar que facía unha calor de derreter a un.
Estaba nadando a señora ” Nadadora ” que é unha muller que se pon a nadar estilo crawl unha hora amodo pero seguido sen parar.
Tamén estaba ” Madelman “, un señor rarísimo que nada estilo ra pero para atrás e logo ponse na beira da piscina a falar só e ponse de pé no medio e anda no sitio e segue a falar só. A min paréceme que estivo en Vietnam e quedou trastocado.
Outro que estivo anque no vestiario é Bob, un sicólogo que traballa no hospital pegado ao YMCA.
Está aprendendo español e fala despacio, despacio e pensando moito as palabras. Comigo aprendeu chatarra, irritar e presumir. E el di: Grasias, grasias.
Faltaba hoxe Burt que quedou trastocado ( este si seguro ) dun accidente. Botou un tempo en coma e logo tivo que aprender todo coma un neno pequeno desde vestirse a falar e isto non o aprendeu moi ben que non hai quen o entenda. Cando fala de comida que lle gusta babea coma o seu tocaio dos Simpsons. Ademáis estes días ten a teima de que imos mudarnos a Wake Forest e tódolos dias mo pregunta e eu dígolle que non e ao día seguinte xa volve coa mesma leria.
Estivo Adán ensinando a nadar aos chamaquitos e logo quedou de socorrista. Este Adán ten cada unha…así lle chamamos Shin Chan. Unha vez díxome que escribira unha poesía en galego e eu díxenlle que ma trouxese e un día tróuxome un papel escrito a boli e empezo a ler e si, era en galego; pero era ” A forza desta vida “, unha canción da Operación Triunfo. Noutra volta díxome que un compañeiro del socorrista tamén, que era mexicano pero que eu non lle podía falar espanhol que só falaba inglés e nahualt e eu crinllo e el botouse a rir.
Tamén estivo ensinando Bethany de bo nome ” La Sirenita ” que nada moi ben e rápido; e de mal nome ” Olivia “ porque é algo delgaducha e ten unha cara así coma a de Olivia.
Eu herdei de meu pai isto de alcumar a xente e supoño que todo o mundo o fará. Supoño que a min me chaman na piscina ” Hairy Fish ” ou o ” Peixe peludo ” e a Ana seguro que a bautizaron coma a ” Peixiña Duracell “….Bueno, eses serían os nomes que poría eu.
E máis nada. Mañá toca a graduación no instituto e eu irei de vontario para atender unha porta de entrada do campo de rugby onde fan a cerimonia. O ano pasado estiven de acomodador e acompañaba aos pais dende a porta ata as sillas diante do palco. Se non vou de vontario non podo entrar que está moi restrinxida a entrada e só hai profesores e familiares dos alumnos. Espero que non faga moita calor e que todo saia ben.
E mañá falarei disto todo.
posted by acedre @ 8:27 PM 2 comments
Venres 27 de maio de 2005
Palco, alumnos e público na graduación
Momento no que recollen a señora do esvaecemento
posted by acedre @ 9:19 PM 2 comments
Graduation Day
Hoxe fixo moi bo tempo. Un pouco quente de máis pero nada esaxerado.
No traballo mandáronnos a todos a outras zonas que non había choio que facer na nosa área. Estiven primeiro carregando unha máquina de tapóns, logo embalando e logo metendo algodóns nunha caixa onde se enchoupan de crema e pasan a unha fita onde os embalan. Logo mandáronme a outra liña e xa non estiven máis con Emma a hondureña que non para de falar co seu acento caribeño…e a ela gústalle o meu. Por aí gústanlles que se pronuncie a zeta.
Emma faloume dunha telenovela que está a mirar: ” La mujer en el espejo “ e é unha muller que é guapa de día e fea de noite e é filla dun home rico pero ela non o sabe e ten unha madastra que a trata mal. Ou sexa: unha mistura de contos, lendas e mitos.
Cando saín Ana xa estaba na casa que a trouxo o noso veciño. Preparámonos e fomos á graduación. Ana quedou axudando ao fotógrafo e tiña que apuntar un número ao lado de cada alumno e pór se era home ou muller e branco ou preto.
O día foi bó e houbo moita xente. Máis de douscentos alumnos conseguiron o título.
A cerimonia empeza cos da mesa principal e os alumnos desfilando dende fóra do campo de rugby ata o palco e as sillas de diante. Nas beiras hai outras sillas para familiares con invitación dos titulados e o resto da xente está por fóra nas bancadas.
O meu choio era estar nunha cancela entregando programas. Cando pechamos as cancelas xa puiden facer fotos e vídeos menos cando aguantaba a corda para separar os familiares e os alumnos que se non xúntanse e hai un cristo.
A banda toca a música típica da graduación ” Pomp and Circumstance ” e logo toca o himno. Despóis veñen as presentacións e saúdos para os profesores e os pais. Houbo tamén unha lembranza para un alumno que morreu nun accidente e o pai del recolleu o título e presentes dos alumnos e compañeiros do fillo e foi emocionante. Logo deu un discurso unha antiga alumna que prosperou na vida e deulle azos aos alumnos e díxolles que traballando duro e respetando aos demáis poden chegar lonxe. Logo o coro cantou o himno do instituto ” Like an eagle ” que a aguia é a mascota do instituto. Por certo, o coro de vinteséis alumnos non tiña nin o primeiro branco.
E logo xa foi a entrega dos diplomas por parte do director e rematou co lanzamento de globos, confetti e sombreiros polo aire e oubeos dos graduados.
A cerimonia foi coma a do ano pasado e houbo unha señora maior que se esvaeceu pola calor e a cantidade de xente. Pero quedou nun susto.
E así foi a cerimonia, coma nas películas.
E non teño máis que contar. Mañá saímos de viaxe e ata luns non volvo escribir.
posted by acedre @ 8:23 PM 0 comments
Sábado 28: en Wilmington de Delaware e Newark de Delaware
O sábado foi o día de viaxe. Tronou polo camiño pero cando chegamos ao hotel en Elkton xa escampaba.
Wilmington estaba perto e fomos alá. Erramos de estrada e pasamos por barrios pouco seguros e ao final chegamos ao paseo do río. Wilmington tiña asteleiros no pasado pero foron ao tacho. Deixaron unhas grúas e algúns almacéns que restauraron e fixeron tendas e restaurantes. E por aí estivemos dando un paseo.
Para cear fomos a Newark que era onde estivo Toño facendo unhas prácticas. Newark é pequeno pero ten a rúa principal con moita movida porque hai universitarios. Alí ceamos no ” Alí Babá “ que ten comida árabe. Ceamos falafel que o botabamos en falta dende Londres. Logo pasamos polo Mc Donald para mercarlle a Colín unha ” double cheese burger “…e para cama.
Ana no paseo de Wilmington, DE
posted by acedre @ 7:18 PM 0 comments
Domingo 29: Filadelfia, a cidade do amor fraterno.
Saímos do hotel en Elkton e collemos a 95 norte para Philadelphia. Este día xa non había tráfico que o anterior houbo retencións bastantes. E o día foi caloroso con nubes e sol.
Antes de entrar na cidade había un posto de información turística e tivemos a sorte de que había un grupo de ” boyscouts ” alí con café, donuts e madalenas que daban pola vontade e con tres dólares xa almorzamos Ana máis eu e estaba todo ben bó que parecía caseiro.
Despóis entramos en Philadelphia e buscamos onde aparcar perto de Market Street onde está o centro de información turística e é unha rúa con ambiente. Tivemos sorte que aparcamos en Pine Street, unha rúa paralela, e nun sitio con sombra e gratis. Por esa zona visitamos unha casa onde foi o primeiro congreso de Estados Unidos e había unha señora cega vestida da epoca colonial que tocaba un instrumento rarísimo de cristal coma se fose un piano. Por fóra había nenos tamén vestidos da época colonial xogando a xogos antigos con paus. Tamén estaba unha señora preta que tecía algodón nunha roca e explicaba como era antes a roupa.
As rúas estaban cheas de turistas e había carrozas de cabalos, autobuses con forma de barco que daban a xente asubíos con sons de parrulo e tranvías turísticos.
Fomos camiñando dende a Market Street ata o museo de Arte Contemporánea e pasamos polo bairro chinés, o concello, o símbolo LOVE, as varias fontes e a rúa abeirada das bandeiras de tódolos países do mundo onde estaban os museus de historia natural e de Rodin e remata no museo de Arte Contemporánea que tiña a Dalí nas escaleiras que estivo unha exposición ata o 15 de maio. Non entramos no museo que xa non había entradas. Logo voltamos e mercamos unhas sandalias que se me romperon as miñas. Collemos o coche e fomos a Fairmont Park e paseamos co Colín por alí. Estivemos pola beira do río e había varios clubes de remo e moita xente. Tamén había un grupo bailando con patíns e eran uns artistas do ben que o facían.
Era tarde e voltamos a aparcar onde antes e tivemos sorte que topamos un sitio perto do anterior. Fomos por esas rúas ata o porto onde había barcos museu e un submarino. Nas rúas había unha feira de artesanía e topamos unha rúa con moito movemento: South Street. Esta rúa tiña moitos restaurantes e tendas variadas que parecía o Soho en Londres. Había un restaurante español con pulpo e todo e, claro, escollemos cear nun bar norteamericano, he,he. O pulpo hai que comelo na terriña, non ?. No bar Ana ceou unha ensalada ” Cheers to you ” e eu un ” Philly cheese steak ” que é o típico de Philadelphia. Dalí marchamos para o hotel.
Philadelphia é unha cidade grande e ten moitas cousas para facer e moitas cousas bonitas que mostrar e a escolla das fotos é difícil.
Ana diante do Museu de Arte Contemporánea
Parelliña debaixo do símbolo de Filadelfia
posted by acedre @ 8:06 PM 0 comments
Luns 30 de maio de 2005
Ana e máilo Colín na pagoda ” inclinada ” de Baltimore
posted by acedre @ 8:42 PM 2 comments
Baltimore
Hoxe tocou a volta a Warrenton.
Saímos de Elkton cedo e unha hora máis tarde estabamos en Baltimore. Antes paramos nunha oficina de información turística pero non tivemos a sorte de que houbese ” boyscouts “ dando cafés.
Baltimore é ben distinta de Philadelphia. Ao mellor equivócome pero pareceume unha cidade morta, fea, en obras, desmantelada e con moitos vagabundos pola rúa. Philadelphia tiña vagabundos pero non tantos, e as zonas pobres eran menos.
Estivemos no Inner Harbor que é o porto onde hai restaurantes, pedaletas, o acuario e barcos museu e un submarino ( como me soa todo isto ). Conseguimos aparcar unha hora por un dólar debaixo dun rañaceos e co coche á sombra que no centro de información turística cobraban 10 dólares os moi ladróns por ter o coche alí ao sol.
Esa hora dedicámola a percorrer o porto e subimos a un faro que teñen alí que é gratis a visita.
Polo paseo había moita xente e na auga unhas pedaletas con forma de dragón moi curiosas.
Facía calor e tomamos unhas cañas frescas con vistas ao veleiro ” Constellation ” que botou un canonazo en memoria dos mortos norteamericanos en guerra que hoxe é o ” Memorial Day “ polos caídos.
Dalí collemos o coche e fomos ao parque Patterson que é triste, case sen árbores, pouca xente e de mala pinta e ten un casino abandoado e unha pagoda que parece de Pisa pola inclinación e, inda por riba, estaba pechada.
Fixemos as fotos pertinentes e fuximos desa cidade que ten unha Little Italy pero moi apagada. Tamén ten o forte Henry para visitar pero xa non o miramos.
Logo tiramos millas para casa e aquí estamos dispostos para seguir coa rotina: eu a Revlon e Ana a clase pero xa sen alumnos.
Toño xa está aquí dende o sábado e está con Cris organizando as vacacións na costa oeste dos EEUU. Alguén que os convenzan para que fagan un blog contando iso todo.
E nada. Na casa, Ana rapou a Colín que sufre co estas calores; logo bañeino e xa parece un canciño novo outra vez.
Agora tomarei un café e para cama.
Mañá contarei algo.
posted by acedre @ 8:13 PM 0 comments
Martes 31 de maio de 2005
Martes coma luns
Hoxe estiven coa sensación de que era luns.
O día foi bó con nubes e claros e non moita calor.
No choio estiven traballando coa etiquetadora con xente que xa presentei. Tamén había algúns que non presentei aínda coma Eric: branco, vintecatro anos, case dous metros e un pipote por bandullo. Así foi que o bautizou Toño coma o ” Zampabolos “. Non é mal rapás anque un pouco lacazán si que é. Ten unha perilla estilo “ Redneck ” que é como se chama á xente do sur profundo de EEUU. O nome vén do uniforme que levaban os soldados confederados que tiñan o colar vermello. E, falando disto, vénme á memoria o alcume do estado de Carolina do Norte que é ” Tar Heel State ” e provén da guerra civil americana que había un xeneral que dixo que aos carolinians había que pegarlles os pés ao chan con alquitrán para que non fuxisen do campo de batalla, que eran uns covardes. Pero cando chegou a hora da batalla, os carolinians portáronse moi ben e demostraron a valentía e, cando rematou a batalla, o xeneral non puido reprimir un hurra polos ” Tar heels ” e daí saiu o alcume do estado.
E seguindo co tal Eric ” Zampabolos “, dicir que ten unha camioneta rancheira cunha pegata que pon: Americano por nacemento, sureño pola gracia de Deus.
Unha definición en broma dos homes sureños di que se dividen en dous tipos: os que conducen unha rancheira Chevrolet e os que conducen unha Ford…
Tamén estaba traballando Pearline que de pérola non ten nada. É negra coma boca de lobo e con aspecto machorro pero moi boa persoa. Non me entende a min cando falo inglés nin eu a ela e necesitamos a nosa amiga común Cecelia para entendérmonos.
E o choio foi a trancas e barrancas e durou todo o día. Nun momento do final díxome Sheyla que a min non me gustaban as mulleres negras, que só me gustaban as asiáticas coma Susan ou as latinas coma Emma e que eu estou casado cunha branca e todo iso demostraba que non quería saber nada das negras. Dixo todo isto chiscándolle un ollo a unha amiga demostrando que estaba de broma e coma para darse de máis branca ensinoume a marca de moreno nun brazo e díxome que a parte cuberta do seu brazo é da súa cor natural e pouco máis escura era ela ca min.
Eu esta distinción por cor non a teño moi clara. Hai brancos que son negros coma chamizos e negros que serían a envexa de Michael Jackson…Na terriña andamos xuntos xente loira con xente de pelo castaño ou xente de pelo negro, e xente de tódalas cores de ollos posibles e non pasa nada…Penso que si todos foramos cegos a cousa iría máis rodada. Ou inventariamos razas polos tons de voz ?. Non sei. Coma di un amigo meu: o caso é ter saúde e os pés quentes…o resto non é nada.
Mañá sigo.
posted by acedre @ 8:16 PM 6 comments
